تبلیغات
امام علی علیه السلام (تبارک الله احسن الخالقین) - خطبه (186)

سپاس خدایى را كه از آثار سلطنت، و بزرگى كبریاییش چندان آشكار كرد كه دیده ها را از عجائب قدرتش متحیّر نمود، و اندیشه هاى دورپرواز انسانها را از شناخت حقیقت صفاتش مانع شد. و بر اساس ایمان و یقین و اخلاص و اعتقاد شهادت مى دهم كه معبودى جز اللّه نیست، و گواهى مى دهم كه محمّد بنده و فرستاده اوست، او را فرستاد در حالى كه نشانه هاى هدایت كهنه شده، و راه روشن دین به نابودى رسیده بود. حق را آشكار كرد، خلق را خیرخواهى نمود، به طریق صواب رهنمون شد، و به میانه روى فرمان داد، درود و سلام خدا بر او و آل او باد.

بندگان خدا، بدانید خداوند شما را بیهوده و باطل نیافرید، و سرِخود و آزاد رها نكرد. اندازه نعمتش را بر شما مى داند، و احسانش را نسبت به شما به شماره آورده است. از او پیروزى و رستگارى بخواهید، و روا شدن حاجت بطلبید و عطا و بخشش درخواست كنید، كه بین شما و او حجابى نیست، و به روى شما از دیدار او درى بسته نشده. او در هر مكانى حاضر، و در هر وقت و زمانى موجود، و با هر انس و جنّى همراه است. عطایش بر او رخنه وارد نمى آورد، و جودش از او نمى كاهد، گدایى گدا نعمتش را پایان نمى دهد، و بذل و بخشش خزائنش را به آخر نمى رساند، و كسى او را از توجه به دیگرى بازنمى دارد، و صدایى او را از صداى دیگر غافل نمى كند، و عطایش به كسى مانع سلب عطا از دیگرى نمى گردد، و غضبش او را از رحمتش بازنمى دارد، و رحمتش بر كسى او را از كیفر دیگرى غافل نمى كند، نهان بودنش او را از آشكاریش نمى پوشاند، و آشكار بودنش وى را از پنهانیش قطع نمى نماید. در عین نزدیكى دور است، و در عین بلندى نزدیك، و در عین آشكار بودن نهان، و در عین نهان بودن آشكار. جزا دهد و جزا داده نشود. از روى اندیشه و فكر كردن موجودات را نیافرید، و به خاطر رنج و خستگى از آنان یارى نجست.

اى بندگان خدا، شما را به تقواى الهى سفارش مى كنم، زیرا تقوا زمام است و قوام حیات، به ریشه هاى محكم آن تمسك جویید، و به حقایق آن چنگ زنید، تا شما را به مكانهاى راحت، و محل هاى وسیع، و حصارهاى محفوظ، و منازل عزّت برساند، آن هم در روزى كه چشمها در آن خیره مى شود، و همه جا در برابرش به تاریكى فرو مى رود، و گله هاى شترهاى آبستن )كه اموال پربهایند) بى صاحب مى ماند، و در صور دمیده مى شود، آن وقت هر روحى از بدن درآید، و هر زبانى لال شود، و كوههاى بلند و صخره هاى پابرجا درهم ریزند، و جاى آنها را سراب موّاج و درخشان گیرد، آثار و بناها چون زمینى نرم و هموار شود، آن روز نه شفیعى است كه شفاعت نماید، و نه خویشى كه دفع رنج كند، و نه عذر و بهانه اى كه سود بخشد